Te vroeg gejuicht!!!

Ja hoor, ik zei nog zo: "Laat ik niet te vroeg juichen, heb nog een week te gaan." En wat voor week! Dinsdag had ik een late dienst waarbij ik maar liefst twee bevallingen mocht bijwonen. De eerste was meteen de ergste, het luktte niet. Dus werd de baarkruk erbij gepakt (voor een omschrijving zie Middeleeuwse marteltechnieken), waardoor het arme meisje opgescheept werd met een totaal-ruptuur.
Ik treed niet in details, dit is namelijk te gruwelijk voor woorden en heb ik al op een, mede-verpleegkundige-in-opleiding-en-ook-nog-kindloos,vriendin uitgeprobeert en ik ga ook geen medische termen uitleggen. Als je na het woord baarkruk en totaal-ruptuur alles hierover wilt weten dan beveel ik het internet aan!!
Zelf helemaal overdondert door dit alles besloot ik dat het tijd was om ff bij te tanken (eten dus) en vol goede moed naar de volgende bevalling te gaan. Ook deze bevalling verliep niet vlekkeloos. Laat ik het er op houden dat mijn oren na het bezoek aan een discotheek of kroeg minder piepen dan na deze bevalling. Ze had erg veel pijn, zelfs na een spuitje pethidine (zoek ook maar op). Vandaag had ik het geluk om mee te mogen met een sectio (ok, ik zal je de moeite besparen; keizersnee) en ik dacht bij mezelf: dat is natuurlijk ook nog een manier om kinderen te krijgen! Niks rupturen, niks pijn.
Ook daar ben ik van genezen. Wat een geweld wordt er gebruikt om zo'n klein schepseltje op de wereld te brengen zeg!
Maar goed, ik ga er maar van uit dat de meeste mensen de waarheid spreken over het krijgen van kinderen: zodra het harde werken gedaan is ben je 'alle' pijn vergeten... ik hoop het maar!