Twee maand verder sinds het laatste bericht.. veel gebeurt in de tussentijd! Ten eerste, op 3 juni de bruiloft van Ellen & Dennis. Het was een geweldige dag met mooi weer en gezelligheid, die werd afgesloten met een mooi feest!
Ten tweede, ik word voor de derde keer tante!!! Ontzettend leuk en ik ben wederom erg benieuwd wat het gaat worden!! Nog ff wachten, in december wordt het kindje verwacht.
Dit is Marijse, de vrijgezel!!Ten derde, heb ik afgelopen weekend weer een vrijgezellenfeest gehad.. (dat gaat maar allemaal trouwen tegenwoordig ;)), van een collega'tje van me: Marijse. We hebben haar met z'n drietjes opgehaald uit het ziekenhuis en ontvoerd naar Lelystad alwaar we ons mochten vermaken met de watersport: kano, waterfiets, katamaran. Er was slecht weer voorspelt, dus wij waren goed voorbereid. Maar: geen wolkje (vuiltje) aan de lucht!!! 's Avonds heerlijk genoten van de BBQ en daarna Lelystad onveilig gemaakt (niet de meest hippe uitgaansstad, maar toch)
Verder een update van mijn werk: ik zit nu bijna 4 maand op Neurologie. Het bevalt op zich prima, maar het is echt een enorm zware afdeling. Zowel lichamelijk als geestelijk.. Ik moet zeggen dat het een afdeling is waar je genoeg mee maakt. Mijn eerste gedachte bij Neurologie was: mensen met CVA (beroerte), dus: veel poep en pies ruimen en mensen tillen. Nou klopt dit wel, maar er komt nog zoveel meer bij kijken. Dronken mensen die iets hards tegen kwamen (muur, grond, auto), spierziektes, mensen die om onverklaarbare redenen verlamd raken en dan nog wel de meest aparte groep:
mensen die van de 1 op de andere dag in een delier schieten (staat van ernstige verwardheid) en dus erg vreemd kunnen reageren. Zo had ik een tijdje geleden een late dienst in het weekend en dan ben je met z'n twee. Een aardige man van in de 80 raaktte de weg kwijt, hij moest en zou naar huis naar zijn vrouw (die reeds twee jaar overleden is) en niets of niemand kon hem tegen houden. Zo ook niet ik of mijn collega. De aardige man werd 'agressief' en begon om zich heen te slaan en schoppen. 1 druk op de noodbel en er stond 5 man, inclusief arts, in de kamer om dhr in zijn bed te leggen en te fixeren (vastleggen). Dat was wel ff schrikken! Volgende dag was deze heer de vriendelijkheid zelve, maar vond het wel vreemd dat wij zomaar zijn huis in kwamen wandelen.
Het ergste vind ik nog dat er jonge mensen opgenomen worden met ernstige aandoeningen (kanker, bloedige cva's), zoals ik afgelopen dienst had. Een 44-jarige man die een bloedig CVA had. Deze man kreeg code D (wat betekent dat er geen behandeling gestart wordt, dus geen reanimatie, geen medicijnen) en ging steeds verder achteruit. Enkele uren later overleed hij en dat zet je wel aan het denken.. Mij tenminste wel.
Gelukkig maken we ook leuke dingen mee, mensen die weer zelfstandig het ziekenhuis uitwandelen, mensen die blij zijn met de goede zorg en daar doe je het dan uiteindelijk voor. Over anderhalve maand ben ik klaar op deze afdeling. Dan heb ik bijna vier weken om even helemaal bij te komen en me voor te bereiden op mijn laatste jaar op chirurgie. Nog 1 jaar van ploeteren en dan ben ik eindelijk klaar!!! Nog een jaar om te bedenken wat ik verder wil gaan doen en vooral: waar...
Huis-update:
Na precies een jaar hebben we besloten om de tv toch aan de muur te plaatsen (ondanks commentaar hierop) en de bank wederom een kwartslag te draaien. We hebben twee kastjes onder de tv, een kleedje voor de bank en wat decoratie in huis gehaald. Al met al ben ik erg tevreden met het resultaat. Nu nog wat kleur erin....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten