Wintersport

Bram en Gijs in de lift
Ellen op snowboard

Bram in ´snowplough´ naar beneden

Gijs bij de Gletsjer van Crans Montana op snowboard


Afgelopen dinsdag vertrokken Bram en ik voor onze eerste echte wintersportvakantie. Ik heb jaren vol gehouden dat ik niet van wintersport houd want: koud, snel, botten breken, kortom een en al ellende. Maar goed, je kunt nu eenmaal niet ergens over oordelen als je het zelf nog nooit hebt gedaan. Zo gezegd zo gedaan. Gijs (broer Bram) en Ellen (vriendin Gijs) waren al enkele dagen in Zwitserland in het huisje van Ellen (en haar familie) in Varen. Toen wij daar aankwamen was alles al geregeld voor ons, de volgende dag was er een drie uur durende les gepland met een privéleraar, hoe luxe wil je het hebben?
Die eerste dag ging het best prima met skileraar Juan erbij en ik had er ook lol in. Hele dag op verkeerde skischoenen gelopen, ik dacht dat het erbij hoorde dus ging ik ook gewoon stug door. Volgende dag verschrikkelijke pijn aan de schenen. Hhmm, toch maar een dagje rustig aan gedaan.
Vrijdag hadden we 's middags wederom bootcamp met Juan en dit keer moesten we er aan geloven: we gingen met de lift omhoog. De blauwe piste, voor de meer ervaren skiers onder ons een eitje, maar voor mij was het onvoorstelbaar dat ik daar af zou gaan. Je moet werkelijk overal aan denken: goed afremmen d.m.v. een snowplough (grappig woord), je gewicht verplaatsen tijdens bochtjes, goed voorover blijven staan en ook nog eens om je heen kijken. Het ging allemaal vrij goed, tot aan de laatste afdaling. Die was behoorlijk steil en het werd steeds drukker en drukker. Ik keek om me heen en vergat op slag alles. Ik ging steeds harder en ging tot overmaat van ramp ook nog eens naar achter leunen. Ik ging dus als een speer naar beneden en trok het even niet meer. Omdat ik een soort van black-out kreeg heb ik me maar gewoon naar achteren laten vallen, lekker veilig..dacht ik. Maar door de snelheid schoot ik weer naar voren, waarbij ik het genoegen kreeg de heerlijke sneeuw te proeven en waarbij waarschijnlijk mijn duim ongelukkig onder mij kwam te liggen. Gevolg; een dikke, blauwe, voor alsnog waarschijnlijk gekneusde duim. Morgen maar eens naar m'n werk om het te laten checken.
Al met al viel het dus mee met mijn valpartijen, niks gebroken zoals ik vantevoren had verwacht. Volgend jaar wellicht een herhaling van deze vakantie.



Het huisje in Varen

Smalle, stijle straatjes bij het huis

Uitzicht vanuit het huis